Rûhefzâ | Ebrar Taka

 Ben asr-ı saadette,    Rasulullah'ın saçını okşadığı bir çocuk olmak isterdim. İslam dinine ilk girenlerden olmak, o zor zamanlarda Rasulullah'a destek çıkmak isterdim.    O'nun (sav) hadislerini bizzat kendi ağzından duymak, onun mübarek sesinden Kur'an dinlemek isterdim. Ben, İslam'ı Rasulullah'dan öğrenmek, ahlakı Kur'an olan peygamberin (sav) ahlakını görüp ona uymak isterdim.   Rasulullah'ın yürüdüğü yollarda yürümek, bastığı yerlere basmak isterdim. Rasulullah'ın imamlık ettiği bir namaz kılmak isterdim. Ben, Rasulullah'ın cennetle müjdelediği sahabelerden biri olmak, Allah'ın rasulünden böyle kutlu bir haber almak isterdim.    Rasulullah'a "Anam babam sana kurban olsun Ya Rasulullah! Canım sana feda olsun Ya Habiballah!" demek isterdim.   Rasulullah'a hizmetle ömrünü geçiren bir sahabe olmak isterdim. Mesela Hz. Hatice ra. gibi servetimi Allah yolunda harcamak, Hz. Ali gibi ilimli, Hz. Ebu Bekir gibi Sıddık, Hz. Ömer...

 Oku!.. İslam'ın ilk emridir deriz hep. Zihin dünyamızda da sadece Kur'an okumak olarak karşılık bulur bu emir. Fakat gerçekten böyle midir? Bizler bu emri gerçekten idrak edebildik mi? Oku! Ama nasıl? Oku! Ama neyi?  Oku! Yaratan Rabbinin adıyla... Onun rızası için, onun isteğine uygun olarak... Oku! Hem kitabın ayetlerini hem yaratan Rabbinin yarattıklarını, kainat ayetlerini... Oku ve tefekkür et.  Oku! O insanı bir et parçasından yarattı.  Oku! Senin Rabbin en cömert olandır. Oku! O insana kalemle yazmayı öğretendir. Oku! O insana bilmediğini öğretendir. Oku! Gerçek şu ki, insan kendini kendine yeterli görerek azar. Kuşkusuz dönüş Rabbinedir. "De ki: hiç bilenlere bilmeyenler bir olur mu?" "Allah size işte böylece âyetlerini açıklar ki düşünüp hakikati anlayasınız."

  Batılın rahatça yayılıp hak olarak yansıtıldığı bu ortamda hakkı haykırmaya nefeslerimizin yetemeyişi de bizim aczimiz değil midir? Yoksa asıl acziyet bu eksiğimizi fark etmemize rağmen hiç gayret göstermeden aynı hâl üzere kalmaya devam etmemizde midir?